Een jaar vol angst en liefde

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Het afgelopen anderhalf jaar was voor iedereen zwaar. Maar eerlijk gezegd was het ervoor ook al zwaar, toch? Angststoornissen zijn al jaren legio, iets waar ik zelf ook steeds meer mee worstel. Een trend zeggen ze, maar volgens mij speelt ons moderne keurslijf een grote rol.

Angst is overal en in veel gradaties aanwezig: de doorgedraaide individualisering leidde tot vervreemding. De werkvloer is competitief, de economie en technologie (cookies) reduceert de mens tot een voor bedrijven meetbaar en voorspelbaar statistiekje, de media zaait angst omdat het verkoopt en politici gebruiken het om ons kiesgedrag te beïnvloeden of eigen vel te redden.

Via deze blog wil ik angst ontleden.

Deze teksten schrijf ik om twee redenen. Ten eerste is het een persoonlijk voornemen. Verhuizen naar het buitenland triggerde heel wat emoties. Een paar maanden na de verhuis, kreeg ik in 2016 tijdens een workshop vegan koken in Porto voor het eerst in mijn leven een angstaanval. De angstaanvallen kwamen steeds vaker voor en zonder het echt door te hebben bouwde ik muren om me heen. Ik functioneerde nog, maar in mijn zoektocht naar het ware leven verloor ik mezelf; het leven heeft soms een vreemd gevoel voor humor.
Angst is, zoals depressie, niet altijd zichtbaar. Het duurde zelf een tijdje voor ik het zelf goed doorhad en eind 2020 was een absoluut dieptepunt. Ik vond opstaan vreselijk moeilijk, mijn haar was helemaal dor en kapot, mijn kortetermijngeheugen functioneerde al een hele tijd niet meer en oh ja, ik voelde me daar ook nog eens vreselijk schuldig over, was bang voor interactie en om door vrienden en onbekenden beoordeeld te worden.

Maar een tweede reden is omdat ik weinig mensen ken die geen muren om zich heen hebben. Geld of niet, haast iedereen heeft issues of stress of een levensstijl die moeilijk vol te houden is. Het afgelopen half jaar zocht ik met lange tussenpauzes naar manieren om angst en stress, het gevoel niet te voldoen, te genezen, voorkomen of om ermee om te gaan. 

Het licht uit

Deze winter begon ik met observeren en noteren, vooral vanuit dat persoonlijke aspect. Het waren meer vragen zoals ‘Hoe kan een mens overleven in deze maatschappij?’, ‘Wat is nog zinvol om te doen?’, ‘Waarom is er zo’n groot verschil tussen wat ik wil en wat ik doe?’, ‘Waarom kan ik niet gewoon minder nadenken, dingen loslaten?’. Ik probeerde mijn (faal)angsten onder ogen te komen, trachtte de muur naar beneden te halen door alle prikkels te elimineren, huurde een kamer in Porto en knipte twee weken lang het licht uit. Het was een vervreemding die me deed denken aan Mijn jaar van rust en kalmte van Otessa Moshfegh (wat een schrijfster). Ik experimenteerde niet zoals haar hoofdpersonage met verdovende middelen maar begon na die twee stille weken naar antwoorden op mijn vragen te zoeken. Of niet.

Verandering

Voor iedere vraag kleefde ik een steekkaart aan de muur. Ik schreef me in voor enkele cursussen over het lichaam en nutritionisme, luisterde naar podcasts en interviews. Ik researchte over vaste gewoontes, en over niet kunnen veranderen maar het wel willen. Over de menselijke neiging om liever aan te passen dan te veranderen. Over systematisch de verkeerde kant opkijken, over aannames en misverstanden, dat koppige onbewuste brein, gezonde voeding, het lichaam en de geest, routines, beloning, nudges, het verschil tussen comfortzone en safe space, empathie, zekerheid, confrontatie met jezelf (en de ander), the commons en terugplooien op jezelf. Aangezien ik zelf nog worstelde met die angsten, verliep dit proces moeizaam.

Maar langzaamaan werd  ook een andere drijfveer op mijn steekkaarten zichtbaar: liefde. Om te beginnen voor mezelf. Maar zeker ook voor de ander. Daar wil ik ook over schrijven.

Angst en liefde; die twee krachtige drijfveren achter ieder menselijk gedrag die echte verandering tegenhouden of bekrachtigen.

Kortgezegd is angst een oerinstinct en gemakkelijk om gebruik van te maken, maar ook destructiever. Liefde verloopt bewuster en ingewikkeld, maar duurzamer. Wat niet betekent dat angst niet deugd. Zonder angst zouden we als soort niet bestaan.

En toen ontdekte ik nog een derde thema, misschien wel de belangrijkste: verandering. Voor jezelf, maar ook maatschappelijk. Het kan anders. Alleen hebben we het nooit geleerd. Ook daar wil ik het over hebben.

Big data big trouble

Mijn angsten zijn niet aangeboren, al heeft mijn hoogsensitiviteit er wel wat mee te maken, maar met dit project wil ik onze identiteit heroveren (ontdekken) en een stukje onafhankelijk blijven in een wereld die ons voortdurend in een statistiekje forceert. Ik leerde dat ­— om grip te krijgen op wat we nodig hebben om rust te vinden in deze maatschappij, de mechanismen achter onze gewoontes, routines en het (on)bewustzijn een grote rol spelen. Iets waar Big Data dankzij cookies en voorwaarden ondertussen meer grip of hebben dan wij zelf. We zijn te afhankelijk geworden van technologie die niet in onze handen is.

Deze mini-essays zijn het resultaat van mijn zoektocht, een manier om angsten in liefde om te zetten want als we opnieuw de controle kunnen nemen over onze eigen meer menselijke wensen en motieven dan zal de industrie /politiek volgen. Want die macht hebben we en die veerkracht bezitten we.

Disclaimer: via deze blog wil ik deze info delen maar ik beschouw mezelf niet als ‘expert in verandering of angsten, of liefde’ omdat ik toevallig enkele boeken heb gelezen. Ik spreek wel vanuit de ervaring om vijf jaar lang met vallen en opstaan, met denkfouten en experimenteren aan een leven te timmeren dat zinvol aanvoelt.

Volgende post: waarom we liever aanpassen ipv. werkelijk te veranderen

Books & info:

Ottessa Moshfeh: https://www.latimes.com/entertainment-arts/books/story/2020-06-04/ottessa-moshfegh-profile

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.