Je levensstijl veranderen betekent ook: niet schikken

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Intenties en wilskracht helpen niet om je leven terug op rails te krijgen? Jawel. Intentie geeft de richting aan. Wilskracht heeft een speciaal plekje in het brein, ontstaat pas als de gewenste handeling – na veel herhalen -onbewust verloopt. Contra-intuïtief? Dat de natuur humor heeft, vermeldde ik al.

Ik vond eindelijk mijn identiteit als kokende veggieboerin met caféhumor op hoge hakken, los van het geconstrueerde consumentenleven (vorige post)… en bleek compleet vast te zitten! Wat een mindfuck! Het frustreerde me enorm waarom het zo moeilijk was om mezelf te zijn: daar zat ik dan met al die vrijheid in een Portugees dorp.

Maar toegegeven, het is ook een mooi principe: geen short cuts om te krijgen wat je echt wil in het leven. Dat komt omdat intenties niet opgewassen zijn tegen oude gewoontes. Ik nam dan wel de beslissing om vanaf nu vlak voor zonsondergang een uurtje in de moestuin te werken; het vroeg te veel (intellectuele) energie om de controle over mijn oude gewoontes (chillen, sunset apero, badje) te bewaren. Die hadden zich een weg in mijn onbewuste gegroefd.
Controle is te veel top down terwijl we bij echte verandering een bottom-upproces nodig hebben. Te veel korte termijn in plaats van lange termijn. Mensen die de controle willen bewaren, zijn vaak onrustige mensen. Omdat het niet werkt. Ze zitten te veel in hun hoofd en onderschatten het ‘mens zijn’. Ook op maatschappelijk vlak wordt er bij verandering te weinig van onderuit gewerkt en te veel via controle.

Hoe moet het dan wel? Door te focussen op hoe je een handeling uitvoert en die te herhalen tot het doorsijpelt naar een ander neuraal deel in de hersenen. Anders gezegd: het is beter om de focus op grote doelen langs de kant te schuiven en je op vandaag te richten, elke dag opnieuw. De hersenen zijn gek op herhalingen.

Beloning

Toen ik elke dag in de moestuin wou beginnen te werken, bleek beloning een handig trucje. Bewaar bvb. het geld van je pakje sigaretten (dat je niet koopt) in een glazen pot voor een reis. Beloningen gebruiken we ook bij kinderen die op het potje plassen of hun boterham opeten. Het is een krachtige trigger die zowel intrinsieke als extrinsieke motivatie stimuleert. We zijn ontworpen om gemotiveerd te zijn — honger is de bekendste motivator — we doen er alles voor om die te stillen. Zo is verlangen naar beloningen veel sterker in de hersenen geprogrammeerd dan het eigenlijke genieten ervan (think about it).
Stel je Facebook zonder de likes voor en Instagram zonder de hashtags. Zou het ook zo massaal gebruikt worden? De explosie van dopamine doet je verlangen naar meer, en voor dat je het weet grijp je 200 keer per dag naar je telefoon zonder te weten waarom, onbewust. Marketeers weten wel waar ze mee bezig zijn.

De kracht van beloning neemt met de tijd af, werkt enkel in het begin, daarom is herhaling zo belangrijk. Na het schrijven van mijn boek besloot ik om me in een gym in te schrijven. Iets wat ik nooit zou volhouden (pompende muziek, beeldschermen en zwetende medemensen, no thanks) maar ik moest mijn versleten, angstige lichaam terug op de rails krijgen en dus huurde ik een personal trainer in. Een heuse beloning want enkele weken later vlogen we in quarantaine maar onder de hemel trainen met een PT was toegestaan.
Er bestaat niet echt een regel voor hoe lang we een nieuwe gewoonte moeten herhalen. Drie weken lijkt me eerder iets voor de marketeers die iets willen verkopen, maar ongeveer drie maanden met een PT werken leek me wel haalbaar om daarna zelf na het opstaan te trainen.

Terrasje na de training als beloning

Lichte gewichten

Door de ego-uitputting (deze post) weten we dat ook wilskracht snel afneemt. Maar het werkt wel als een spier; herhaal een taak op regelmatige basis, begin niet met de zware gewichten (zoals vele goede voornemens) maar bouw langzaam op. Neem nu de moestuin: in het begin trok ik enkel mijn botten aan en keek ik wat rond. Of ik nam de honden mee naar het terrein in plaats van naar het bos. Soms werkte ik maar vijf minuten met de bosmaaier en ging daarna al mijn beloning innen: een fris pintje. Op den duur werd het een deel van mijn dag om naar het terrein te gaan en zo wordt het gemakkelijker om de zwaardere gewichten uit te testen en dan evengoed wat kruid te trekken. Volharden is een automatisme, en verblijft daarom ergens diep in de onbewuste, gewoontegestuurde geest.

James Clear schrijft dat gewoontes obstakels zijn om je zin te krijgen. Het liefste willen we al snel een goed draaiende moestuin en lekkere gerechten hebben. Of een fit en slank lichaam. Maar je dan moet je eerst door de het stof en de oude patronen. Karakter kweken. Dat klinkt als een win win situatie voor de ‘volhouders’ want wie settelt of alles met geld wil oplossen, krijgt niet werkelijk wat hij wil.

Heerlijk toch hoe het lichaam in elkaar zit.

Volgende keer:  Je weet nu wie je bent en wat je moet doen, maar hoe hou je dat vol?

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.